tekeninge

Mijmer!nge

Schrijfsels of tekeningen


Wanneer er ruimte is
en ik de tijd bewoon
(i.p.v. andersom),
wanneer ik transparanter ben,
dan is er kans dat ze komen, 
bij zoete inval: 
Creatieve Stoeipoezen 
en nestelen zich in mijn schoot.

Zoals Maantje nooit
weet wanneer haar
Dertien rennende hertjes* komen,
maar er altijd vervuld van wordt,
zo voel ik me ook als ik bezoek krijg
van mijn bende speelse tijgers.
Ze weten altijd de essentie te raken,
dan is het even glashelder.

Zo kwam ik te weten dat ik
mij ook graag uitdruk in schrijfsels,
wat me erg verbaasde aangezien
mijn worsteling als kind met
letters en woorden.


(* boek: Dertien rennende hertjes, 
Edward van de Vendel & Mattias De Leeuw)

-----------------------------



Ouder(s)


Normaal deel ik liever niet al teveel familiale zaken op het web.
(Daar dienen de Story en den Dag Allemaal voor,
te vinden bij de kapper en op de salontafel van mijn bomma.)
Er wordt trouwens al teveel over de mensheid uitgestrooid,
alsof een piepende God vanuit de hemel met een gigantische doos
gekleurde muizenstrontjes * onophoudelijk onze menselijke hoofdzintuigen onderpoept.
Dus als u liever even gaat wandelen, even zalig niets wil doen,
zet dan vooral uw scherm af en ga dat niets doen!
Geen zin in of te nieuwsgierig waarom ik mijn nobele principes even aan de kant schoof?
Luister dan hier:

Ik was mijn atelier aan het opruimen en dan kom ik altijd veel tegen
(daarom duurt opruimen ook altijd zo vreselijk lang maar kan het toch nog leuk worden!)
Plots stond ik oog in oog met mijn jonge oudjes en werd alles en iedereen muisstil.
Het grijs van de foto's wijst op ver vervlogen tijden en zit nu in hun haren (of toch zeker bij ons moe).
Hun blik is niet meer hetzelfde maar de zachtheid die ze uitstralen
zit nog ergens tussen hun botten en huid. Die hebben ze ongeveer
een kwarteeuw later aan mij doorgegeven. Er valt veel los te laten
in een mensenleven maar die zachtheid is familiaal erfgoed dat ik met
zorg koester in mijn eigen gestel. Ik draaide de foto's om en las mijn zelfzekere woorden.
Ik moet toen ongeveer even oud geweest zijn als zij toen.

Een tijdje later stond ik oog in oog met mezelf,
dat was een heel kleurrijk maar minder fraai zicht:
ik zag mijn te dik wijsvingertje vastzitten en zo naast de beestjes grijpen.

We zijn alle drie geen kinderen meer…
botjes gaan kraken en huid wordt als oud fotopapier.
Ik blijf wel voor altijd hun kind…mijmerde ik
terwijl ik mijn opkomende grijze haren glad streek
en God tevreden zijn boterham met muizenstrontjes naar binnen werkte.


(* te vinden bij de Albert Hein.)







Zelfzekere woorden.