tekeninge

Mijmer!nge

Schrijfsels of tekeningen


Wanneer er ruimte is en ik de tijd bewoon (en niet andersom),
wanneer ik transparanter ben, dan,
op een onbewaakt moment, begint mijn pen
soms te schrijven. Ja, dat gaat dan vanzelf.


-----------------------------


Ouder(s)


Normaal deel ik liever niet al teveel familiale zaken op het web.
(Daar dienen de Story en den Dag Allemaal voor,
te vinden bij de kapper en op de salontafel van mijn bomma.)
Er wordt trouwens al teveel over de mensheid uitgestrooid,
alsof een piepende God vanuit de hemel met een gigantische doos
gekleurde muizenstrontjes * onophoudelijk onze hoofdzintuigen onderpoept.
Dus als u liever even gaat wandelen, even zalig niets wil doen,
zet dan vooral uw scherm af en ga dat niets doen!
Geen zin in of te nieuwsgierig waarom ik mijn nobele principes even aan de kant schoof?
Luister dan hier:

Ik was mijn atelier aan het opruimen en dan kom ik altijd veel tegen.
(Daarom duurt opruimen ook altijd zo vreselijk lang maar kan het toch nog leuk worden!)
Plots stond ik oog in oog met mijn jonge oudjes en werd alles en iedereen muisstil.
Het grijs van de foto's wijst op ver vervlogen tijden en zit nu in hun haren (of toch zeker bij ons moe).
Hun blik is niet meer hetzelfde maar de zachtheid die ze uitstralen
zit nog ergens tussen hun botten en huid. Die hebben ze ongeveer
een kleine kwarteeuw later aan mij doorgegeven. Er valt veel los te laten
in een mensenleven maar die zachtheid is familiaal erfgoed dat ik met
zorg koester in mijn eigen gestel. Ik draaide de foto's om en las mijn zelfzekere woorden.
Ik moet toen ongeveer even oud geweest zijn als zij toen.

Een tijdje later stond ik oog in oog met mezelf,
dat was een meer kleurrijk maar minder fraai zicht:
ik zag mijn te dik wijsvingertje vastzitten en zo naast de beestjes grijpen.

We zijn alle drie geen kinderen meer.
Botjes gaan kraken en huid wordt als oud fotopapier.
Ik blijf wel voor altijd hun kind… mijmerde ik
terwijl ik mijn opkomende grijze haren gladstreek
en God tevreden zijn boterham met muizenstrontjes naar binnenwerkte.


(* te vinden bij de Albert Hein.)

-----------------------------


Hartverovering

Hoofdmensen
Hartmensen
Buikmensen

In iedereen leven ze alle 3.
Maar 1 is meestal de leider.

Ik ben eerder een Hartmens.
Het hart, het centrum
van ons lichaam, geef toe,
het mooiste orgaan, leent zich
het beste om mij te verbinden
met het leven.

Vroeger had ik een pop
(met lange blonde lokken)
in de pop zat een rood plastic
hart, dat klopte echt
(door batterijtjes).
De pop interesseerde me
minder, haar hart daarintegen
rukte ik er medogenloos uit
en kreeg al mijn aandacht.

Mijn eerste hartverovering
op zak.







Zelfzekere woorden.